COOKIES Domyślne ustawienia dla plików cookies na tej stronie to „Zezwalaj na zapisywanie wszystkich cookies”. Brak zmiany ustawień oznacza zgodę na wykorzystywanie takich plików. Zarządzaj cookies

EMIR

EMIR (skrót od ang. European Market Infrastructure Regulation) to Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji, które weszło w życie 16 sierpnia 2012 r.

Rozporządzenie ma skutek bezpośredni we wszystkich Państwach Członkowskich, co oznacza, że jego przepisy bezpośrednio nakładają obowiązki m.in. na polskie podmioty (przedsiębiorców) zawierających transakcje pochodne.

Rozporządzenie EMIR wprowadza podział uczestników rynku na następujące kategorie:

Kontrahentów finansowych (FC) - przedsiębiorstwa inwestycyjne, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2004/39/WE, instytucje kredytowe, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2006/48/WE, zakłady ubezpieczeń, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 73/239/EWG, zakłady ubezpieczeń, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2002/83/WE, zakłady reasekuracji, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2005/68/WE, UCITS i odpowiednio, ich spółki zarządzające, którym udzielono zezwolenia zgodnie z dyrektywą 2009/65/WE, instytucje pracowniczych programów emerytalnych w rozumieniu art. 6 lit. a) dyrektywy 2003/41/WE oraz alternatywne fundusze inwestycyjne zarządzane przez zarządców alternatywnych funduszy inwestycyjnych, którym udzielono zezwolenia lub które zarejestrowano zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE,

Kontrahentów niefinansowych (NFC) - przedsiębiorstwa mające siedzibę w Unii Europejskiej, niebędące kontrahentem finansowym (FC). Wśród kontrahentów niefinansowych (NFC) należy wyróżnić także tzw. Kontrahentów NFC+. Są to podmioty, które zajmują pozycje w kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym (OTC), a pozycje te przekraczają w ciągu 30 dni roboczych próg rozliczania ustalony zgodnie z Rozporządzeniem EMIR i jednocześnie co do tych kontraktów pochodnych nie można obiektywnie stwierdzić, że zmniejszają ryzyko bezpośrednio związane z daną działalnością gospodarczą lub działalnością w zakresie zarządzania aktywami i pasywami kontrahenta niefinansowego lub grupy kapitałowej, do której należy (szczegółowe wyjaśnienie znajduje się w art. 10 Rozporządzenia EMIR).

Repozytorium Transakcji (TR) - oznacza osobę prawną zajmującą się gromadzeniem i przechowywaniem na szczeblu centralnym danych, dotyczących transakcji pochodnych zawieranych przez kontrahentów.

Centralny kontrahent (CCP) - to osoba prawna, która działa pomiędzy kontrahentami kontraktów będących w obrocie na co najmniej jednym rynku finansowym, stając się nabywcą dla każdego sprzedawcy i sprzedawcą dla każdego nabywcy.

Obowiązki wynikające z EMiR

Każda ze stron transakcji pochodnej jest zobowiązana do zgłoszenia (zaraportowania) szczegółowych danych dotyczących takiej transakcji do podmiotu utworzonego w celu gromadzenia tych informacji, tj. repozytorium transakcji. Zgłoszenie transakcji powinno nastąpić do końca następnego dnia roboczego po dniu jej zawarcia.

Każda strona transakcji pochodnej ma obowiązek zgłoszenia transakcji do repozytorium. Może to zrobić bezpośrednio lub za pośrednictwem drugiej strony transakcji lub za pomocą podmiotu trzeciego.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom Klientów WUIB będzie raportował transakcje pochodne zawarte z Bankiem w imieniu klientów do jednego z kwalifikowanych repozytoriów.

Do wypełnienia obowiązku raportowania transakcji do repozytorium niezbędne jest posiadanie przez klienta numeru LEI (ang. Legal Entity Identyfier).

W przypadku, gdy Klient nie dostarczy do Banku informacji o numerze LEI Bank nie będzie mógł zaraportować transakcji w jego imieniu, w konsekwencji odmówi zawarcia takiej transakcji.

Aktualnie kod LEI funkcjonuje w postaci kodu pre-LEI, co wynika z faktu, iż międzynarodowy system numerów identyfikacyjnych (tzw. GLEIS) znajduje się nadal w fazie budowy.

Identyfikator PRE-LEI mogą Państwo uzyskać m.in. za pośrednictwem KDPW, tj. składając wniosek na stronie internetowej: https://lei.kdpw.pl lub innych podmiotów specjalizujących się w przydzielaniu tego rodzaju numerów.

Dane innych podmiotów uprawnionych (poza terytorium Polski) do wydawania numerów LEI znajdą Państwo pod poniższym linkiem:

http://www.leiroc.org/publications/gls/lou_20131003_2.pdf

Zgodnie z informacją zawartą na stronie KDPW „po wypełnieniu wniosku rejestracyjnego o nadanie kodu, maksymalnie w ciągu 10 dni roboczych zostaje podjęta decyzja o przyjęciu lub odrzuceniu wniosku. Po pomyślnej weryfikacji do podmiotów wnioskujących zostanie wysłany e-mail z prośbą o uiszczenie należnej opłaty. Po uiszczeniu opłaty kod zostanie nadany niezwłocznie.”

W celu umożliwienia raportowania przez Bank w Państwa imieniu transakcji pochodnych zawartych z WUIB niezbędne jest przekazanie do Banku informacji o uzyskanym numerze LEI poprzez przekazanie do swojego doradcy stosownego oświadczenia.

W przypadku Klientów mających status osób fizycznych prowadzących indywidualną działalność gospodarczą którzy mogą nie mieć możliwości uzyskania numeru LEI lub PRE-LEI Bank będzie wykorzystywał w celu raportowania inny dostępny indywidualny i niepowtarzalny numer przekazany mu w tym celu przez Klienta lub przypisany Klientowi przez Bank w zakresie zaakceptowanym przez regulacje EMIR i regulamin właściwego Repozytorium Transakcji.

W razie pytań bądź wątpliwości odnośnie obowiązku raportowania transakcji do repozytorium, w tym kwestii związanych z pozyskaniem identyfikatora PRE-LEI uprzejmie prosimy o kontakt z WUIB.